Dlaczego warto odwiedzić Chiny w 2026r.?

Dlaczego warto wybrać się na wycieczkę do Chin? Poniżej znajdziesz kilka najciekawszych powodów.

W oddzielnych artykułach opisuję propozycję planu podróży: idealny program pierwszego wyjazdu do Chin, przydatne wskazówki przed wyjazdem do Chin oraz wrażenia z przejazdu szybkim pociągiem w Chinach.

Odrębna cywilizacja o bogatej historii

Chiny to jedna z najstarszych cywilizacji, rozwijająca się od ponad 4 tysięcy lat, mająca wielki wpływ na sąsiednie kraje i kultury Azji Wschodniej (Korea, Japonia oraz Wietnam czy Tybet), które czerpały z bogactwa chińskiej kultury.

Chińska kultura jest głęboko zakorzeniona w filozofiach takich jak konfucjanizm, taoizm i buddyzm. Konfucjanizm kładzie nacisk na rodzinę, hierarchię społeczną, edukację i szacunek dla tradycji. Taoizm skupia się na harmonii z naturą i unikaniu przymusu, podczas gdy buddyzm, który trafił do Chin z Indii, silnie wpłynął na duchowość, praktyki religijne, sztukę i literaturę.
Chińczycy są społeczeństwem kolektywnym (interesy społeczności są zdecydowanie ważniejsze niż indywidualne cele) – inaczej niż w krajach Zachodu. 

Chiny są obecnie drugim najludniejszym krajem świata, z ok. 1,4 miliarda (ok. 1400 milionów) mieszkańców. Ok. 91% to etniczni Chińczycy – Hanowie. Władzy Chin uznają też 56 mniejszości etnicznych, z których najbardziej znane to buddyjscy Tybetańczycy i wyznający islam Ujgurzy.
W ciągu ostatnich 45 lat Chiny wydźwignęły ze skrajnej biedy ok. 700-800mln mieszkańców a chińska klasa średnia to obecnie już ponad 400mln ludzi. 

W Chinach powstały takie wynalazki jak papier, druk, proch strzelniczy, kompas czy jedwab. Tradycyjna chińska medycyna jest bardzo popularna w Chinach, ale staje się coraz bardziej popularna również w krajach Zachodu. Starożytna tradycja planowania przestrzeni Feng Shui, pomagająca w tworzeniu harmonii między ludźmi a ich otoczeniem, ma wpływ na architekturę, projektowanie wnętrz i zarządzanie przestrzenią na całym świecie.

Bogactwo krajobrazów, atrakcji, smaków i kultur

Chiny to kraj wielkości kontynentu, bardzo zróżnicowany geograficznie, kulturowo i językowo.
Znajdziemy tu wielkie metropolie pełne wieżowców (Szanghaj, Pekin, Shenzhen, Kanton, Chongqing czy wciąż formalnie oddzielony Hong Kong), miasta z bogatą historią (takie jak Xi'an, Nankin czy Suzhou) albo pokolonialne Makau z portugalskimi akcentami.

W Chinach możemy wędrować przez różne strefy klimatyczne (od umiarkowanej na północy po zwrotnikową na południu) i podziwiać tu różnorodne krajobrazy:

• majestatyczne góry jak Himalaje i Wyżyna Tybetańska;
• pustynie Gobi i Taklamakan;
• tarasy ryżowe w Longsheng oraz krajobraz krasowych wzgórz Yangshuo z rzekami Li i Yulong – obie atrakcje w pobliżu miasta Gulin w Regionie Autonomicznym Kuangsi;
• Park Narodowy Zhangjiajie, będący częścią górskiego rezerwatu Wulingyuan w prowincji Hunan, z charakterystycznymi ostrymi wierzchołkami gór znanymi z filmu Avatar;
• iddyliczny, górski krajobraz Parku Narodowego Jiuzhaigou w prowincji Syczuan;
• malownicze Trzy Przełomy Rzeki Jangcy;
• tarasy ryżowe w Honghe w prowincji Junnan.

W poszczególnych częściach Chin rozsmakujemy się w odmiennej kuchni:

• Kuchnia pekińska (północnych Chin) opiera się na pszennych bułeczkach gotowane na parze oraz makaronie. Dania z ryżu należą do rzadkości. Jednym z najbardziej znanych dań jest kaczka po pekińsku. Są tu znaczne wpływy kuchni mongolskiej.
• Kuchnia kantońska (południowych Chin) jest najbardziej znana na Zachodzie. Korzysta się tu głównie z ryżu i drobno posiekanych składników szybko smażonych na woku. Dania są zwykle pieczone lub gotowane na parze. Używa się minimalnych ilości sosu. W morskich regionach Chin dominują potrawy z ryb i owoców morza. Stąd pochodzą przekąski dim sum.
• Kuchnia szanghajska (wschodnich Chin) charakteryzuje się słodkim i słodko-kwaśnym smakiem. Częściej jada się tu makaron (kluski) niż ryż. Słynie z ryb i owoców morza. Uchodzi za najdelikatniejszą z głównych kuchni Chin.
• Kuchnia syczuańska (zachodnich Chin) jest bardzo pikantna i oparta na wołowinie. Jej cechą rozpoznawczą jest łączenie smaków o odmiennym charakterze – ostrych, kwaśnych oraz słodkich. Słynie z potraw wędzonych. Lokalna odmiana z Chengdu jest już bardzo pikantna a odmiana z Chongqing – skrajnie pikantna.

 Opis głównych kuchni Chin zaczerpnąłem z Wikipedii.

Azjatyckie, komunistyczne imperium rzucające wyzwanie krajom Zachodu

Chiny to państwo, które przez większość swojej historii było lokalnym mocarstwem i hegemonem w tej części Azji a samo określało się jako Państwo Środka (czyli centrum znanego im świata, wokół którego orbitują wszystkie inne kraje i kultury).
XIXw. to okres słabości i upokorzenia Chin, które z dużym stopniu były kontrolowane przez europejskie potęgi kolonialne i podporządkowane ich interesom.

Pierwsza połowa XXw. to czas wewnętrznego chaosu, okrutnej japońskiej okupacji, wojny domowej między nacjonalistami a komunistami (wygranej przez tych ostatnich). Druga połowa minionego wieku to najpierw bezwzględne i zbrodnicze rządy komunistów pod wodzą Mao Zedonga a od początku lat 80-tych era błyskawicznego rozwoju gospodarki (zainicjowana przez Deng Xiaopinga) trwająca ponad cztery dekady, gdy Chiny otwierały się na zagraniczne inwestycje, stały się wielką "fabryką świata" a komunistyczna ideologia traciła na znaczeniu.

Wraz z przejęciem władzy w 2012r. przez aktualnego lidera, Xi Jinpinga, rozpoczął się okres wzrostu znaczenia, potęgi ekonomicznej i ambicji Chin, które rzucają wyzwanie światowemu hegemonowi – Stanom Zjednoczonym – a szczególnie wpływom Amerykanów w Azji Wschodniej i najbliższym sąsiedztwie tego regionu.
Jednocześnie wewnątrz kraju jest to powrót do bezwzględnego forsowania ideologii twardego komunizmu, wzrost autorytaryzmu i ograniczanie wolności obywateli oraz rozwój masowego systemu inwigilacji społeczeństwa przez władze (w dużej mierze dzięki wykorzystaniu nowych technologii).
W obliczu coraz większej cenzury chińskich mediów i ograniczaniu dostępu do informacji zagranicznych w ostatnim czasie, sami Chińczycy wydają się być coraz mniej zainteresowani światem zewnętrznym a skupieni głównie na sprawach krajowych.

Po epidemii covid-19 Chiny otwierają się ponownie na zagranicznych turystów

Przez trzy lata (2020-2022r.) w Chinach stosowana była polityka „zero Covid”, która miała chronić Chińczyków przed rozprzestrzenianiem się w kraju wirusa. Obejmowała ona m.in. częste testowanie, kwarantanny, ograniczenia w poruszaniu się czy zamknięcie granic. W praktyce oznaczało to odcięcie się kraju od świata zewnętrznego.
Większość restrykcji wewnętrznych zniesiono pod koniec 2022r. Granice otwarto ponownie dopiero na początku 2023r. a od września tego zniesiono wymóg wykonania testu PCR przed lotem do Chin.

Do Chin bez wizy
Od 1 lipca 2024r. obywatele Polski mogli podróżować do Chin bez wizy do 15 dni a aktualnie możemy podróżować do Chin bez wizy w celach turystycznych do 30 dni (na razie te zasady obowiązują do końca 2026r.).